Dlaczego górskie kozy nie spadają?
Zycie wśród skał i przepaści wymaga świetnego wyczucia równowagi, skoczności i sporej odwagi. Kozy żyjące w górach mocno trzymają się na nogach, dzięki specjalnej budowie kopyt. Pod każdym kopytem mają dwa elastyczne, miękkie pośrodku zgrubienia, działające jak przyssawki. Kozy potrafią się wspinać po prawie pionowych zboczach, ale padają czasem ofiarą lawin lub spadających kamieni. Atakujący z powietrza orzeł przedni może strącić ze skały nowo narodzone koźlę. Drapieżniki nie są jednak groźne dla osobników dorosłych, a ostrych rogów odważnie broniącego się kozła śnieżnego unika nawet niedźwiedź grizzly, który odwiedza górskie łąki Gór Skalistych. Kozice, kuzynki kozła śnieżnego, skaczą ponad skałami i przepaściami Alp, Tatr i innych gór Europy. Jeszcze wyżej żyją, nie występujące u nas, koziorożce o długich zakrzywionych do tyłu rogach. Inni kopytni mieszkańcy gór to himalajski włochaty tar, blisko spokrewniony z koziorożcem, oraz dzikie owce: północnoamerykańska owca śnieżna oraz europejski muflon. Muflony, których ojczyzną była pierwotnie Korsyka i Sardynia, wprowadzono w ce-lach łowieckich w wiele innych rejonów Europy, w tym również do Polski w Sudety (w 1902 r.), a ostatnio także w góry Świętokrzyskie.